...jakiś intrygujący, krótki i zaskakująco niespodziewany tytuł bloga...

Wczoraj kiedy zasypiałam ogarnęło mnie przedziwne uczucie. Tak jakbym zakochała się. W sobie. Uczucie niesamowitego podekscytowania. Możesz je poczuć kiedy dookoła wyczujesz coś nowego. Wrażenia tańczą przed Twoimi oczami jak rozświetlone motyle i nie potrafisz ich wszystkich nazwać. by Kumiko Odkrywasz, że nie masz nawet na to czasu, zbyt szybko przelatują przez Twój umysł, są niczym małe gorące iskierki, które tylko czekały na odpowiednią chwilę. Chwytając jedną z nich odkrywasz, że potrafi się dzielić. W Twoich dłoniach, na Twoich oczach rozrasta, wciela w komórki, łagodnie przenika przez Ciebie i wraz z krwią zaczyna pulsować, pompując nową energię wprost do samej duszy.

by Kurz Creative Kiedy Człowiek umiera w swoim mieszkaniu jest taki zwyczaj, że zatrzymuje się zegar wiszący na ścianie lub stojący gdzieś w widocznym miejscu, tak aby lekarz, który przyjedzie potwierdzić zgon, mógł wpisać dokładną godzinę... nienawidzę zegarków... irytują mnie, ich tykanie, powolny posuwisty ruch... patrząc nań prawie czuję na skórze jak chwila mija... gnije, gnuśnieje niczym ciało zamknięte w drewnianej skrzyni... dlatego pragnę ognia... prochu i wiatru... jeśli umrę chcę pływać w słodkiej zmieszanej z płatkami wiśni, wodzie...

by Matt Forsythe |edit 21.07.2015| Wspomnienia z czasów mojej pierwszej pracy magisterskiej, zabawnie opisane moje zmagania z reakcją PCR i próba laickiego wyjaśnienia co robiłam w labie. Przeglądając wpisy i decydując o ich dalszej egzystencji miałam nie lada zagwostkę z tym tekstem, który nie co odbiega od pierwotnych ram blogowych. Chociaż z drugiej strony może kiedyś jeszcze się przyda :) *** "Dziwnie tak wychodzić ostatnim z labu... Dziś skończyłam po 21. Mam przeczucie, że chyba odkryłam w czym tkwił problem ^^ po kolejnej próbie kiedy puściłam PCR z gradientem i na żelu po elektroforezie wyszło kompletne WIELKIE NIC - pusto - ani jednego maleńkiego prążka z produktem, po za markerem ;( trzeba było uczynić ruch ofensywny - nazwałam go roboczo Rozbójnikiem XD

Asia należy do tych niezwykle rzadkich i bezcennych osób, które spotykając, masz wrażenie, że istnieją tylko przez chwilę, są tak ulotne w swoim działaniu, a wszelkie ich zachowania przyprawiają Cię o niewytłumaczalne wzruszenie z domieszką skrępowania nad sobą. Przypominają dar, dzięki, któremu masz możliwość nauczenia czegoś więcej o sobie i innych. W jakiś sposób, choćby najmniejszy stać się nieświadomie lepszym. Zatrzymujesz się, przyglądasz im i zastanawiasz jak udało im się przetrwać w tym dziwnym, częstokroć zimnym, samolubnym świecie, w którym potrzeba niesienia pomocy, uśmiechu i otuchy walczy o lepsze z egoistycznym " ja ". Odwróconym spojrzeniem, obojętnym wzruszeniem ramion tuż nad maleńkimi ludźmi, najbardziej bezbronnymi, a wszystko to wespół z chłodem walki o własne dobro, gdzie nie ma miejsca, na ciepło i troskę, ponieważ te okazują się zbyt „ kosztowne ” i nie można ich w żaden sposób przeliczyć na materialne środki.

Emilialua Czas, gna jak oszalały, dni zlewają, kleją wzajemnie, nie wiesz czy to już dzisiaj, a może przedwczoraj i jak wiele pozostało do tej chwili kiedy wszystko nagle zniknie, a oczy zamkną się raz na zawsze. Patrzysz na swoich bliskich, dotykasz ich lekkich, miejscami przeźroczystych dłoni, na których sine żyłki płyną powoli subtelnie tętniąc tak, że wyczuwając ich drganie masz wrażenie, że to inna żywa esencja. Szukasz w ich oczach tych wszystkich zapamiętanych chwil i nawet jeśli tego nie pragniesz oddalając strach, czasem nieświadomie przenika myśli, że może to jutro...

Nie wiem z czego to wynika, nie ma pojęcia skąd bierze się ta siła ale coś we mnie pękło, jakby cały żal, wściekłość na siebie wylała się ze mnie i gdzieś znikła - jakbym nie potrzebowała już tego, nie widząc w tym nic co warte jest rozdrobnienia. Jeśli człowiek trwa przez nieskończenie długi czas w złości na siebie i nie potrafi sobie wybaczyć swoich czynów, słów i zachowań to jak może oczekiwać, że Ktoś inny zapomni i wybaczy, będzie potrafił żyć jakby nic się nie stało. Czuję się tak, jakbym bardzo długo szukała siebie i cały czas brakowało mi odwagi, aby spojrzeć na siebie i uwierzyć, że pomimo wszystko jestem największą wartością, cenną, czułą, wrażliwą pełną sprzeczności, o którą muszę dbać. Chronić siebie. Nie zmieniać na siłę  dla Kogoś, nie kształtować tak jakby Ktoś chciał mnie widzieć. Tylko być sobą i Kochać siebie !

Zamykam oczy. Szelest wydaje mi się ciemniejszy, równowaga mniej namacalna, prawie zanika nad moimi bosymi stopami. Wyciągam język, aby poczuć smak powietrza. Pachnie vanilią. Dłonie nie są w stanie natrafić na pustą przestrzeń. Słodycz pierwszych promieni ogrzewa moje powieki, przez jedną chwilę czuję nieludzki, pierwotny żal, że mój umysł pragnie napawać się ciszą bez udziału wzroku, jakby zapominał, że częścią wszystkiego jest móc przesiąkać przestrzeń wszystkimi możliwymi zmysłami, których w istocie nie posiadam. Jestem ułomny, a nie czuję, że brakuje mi pełnego nastrojenia i ludzkich cech umożliwiających normalne życie, jestem bezwolną rośliną, a czuję się nieskończenie szczęśliwy, że właśnie teraz mogę oddychać chwilą. Dziś prawię ją zagarniam. Dziś spokojnie czeka na końcu języka, niczym nieśmiały motyl czułkami badający cienki drżący płatek wonnego kwiatu. Jest słodka, lekko cierpka na skraju, sączy się powoli, pełznie w stronę krtani. Mam ją, posiadam, a jednocześnie nie mogę ...